ΟΜΗΡΟΣ ΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ

  

ΟΜΗΡΟΣ ΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία
και κάποια Κίρκη τον ελέγχει.
Άλλος έχει προβλήματα υγείας,

κάποιος από τον έρωτα προδομένος

άλλος από την εργασία του απογοητευμένος

κι άλλος στους γιατρούς διαρκώς τρέχει.
ο χρόνος και  η ανάγκη όλους μάς κατέχει

Άλλον κάποια αρρώστια στο σπίτι τον κρατά,
άλλον κάποιο έργο   τον τραβά.
Ένα άτομο ΑΜΕΑ δύσκολα να φροντίζεις,
τον χρόνο τότε δεν πρέπει να τον υπολογίζεις.

Όλοι κρύβουν κάποιο πόθο στην καρδιά
για την πολυπόθητη λευτεριά.
Πως κάποια μέρα ο παντοδύναμος Δίας
θα τους βγάλει από τη δουλεία και τη μαύρη σκλαβιά,
στο ξέφωτο, στην αμμουδιά, στο περιγιάλι
να νιώσουν  αυτοί  χαρά και οι άλλοι

Την ίδια προσμονή είχα κι εγώ.
Προσπάθειες έκανα, το καλοκαίρι τουλάχιστον, να ελευθερωθώ,
να απολαύσω τη θάλασσα και το βουνό,
όπως κάθε καλοκαίρι στο παρελθόν,
στο θερινό μου σπίτι,
που αγναντεύει θάλασσα και βουνό.

Όμως, σαν τον Τάνταλο μέσα στη λίμνη,
που όταν έσκυβε να πιει νερό εκείνο υποχωρούσε,
έτσι κι εμένα η ελευθερία απομακρυνόταν.
Όλες οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες·
μάταιες οι ενέργειες, άσκοπες οι ελπίδες.

Η λευτεριά έγινε το πρόβλημά μου
και η σκλαβιά η κανονικότητά μου.

Σαν το πουλί που έμαθε στο κλουβί,
που τρώει καναβούρι και κεχρί
και κελαηδά για να ξεχάσει
τη μοίρα που δεν μπορεί ν’ αλλάξει.

Υπεράνω των δυνάμεών σου
είναι μια ΑΜΕΑ να την κάνεις υγιή.
 Όμως δεν παραιτείσαι  δε λες:
«Μέχρις εδώ αρκεί». Λες υπομονή

Και νιώθεις σαν ταξιδιώτης
με καπετάνιο ισαλοθραύστη,
ή σαν επιβάτης σε πτήση
με πιλότο που τα έχει χάσει.
Η τύχη σου συνδέθηκε με αυτόν,
στα ευχάριστα και στον χαμό.

Τα όνειρα καλά όταν κοιμάσαι·
ξύπνιος όμως  να ’σαι.
Ν’ αγωνιστείς, μα πάντα εφεδρείες να κρατήσεις
και τις δυνάμεις σου άσκοπα να μην εξαντλήσεις.

Για τα στερνά,
που σαν βουνά ορθώνονται μπροστά,
και μοναδική χαρά απομένει να  αποδράσεις ·
γιατί ό,τι η μοίρα γράφει δεν ξεγράφει.

Να μετράς τις άχαρες ημέρες
και να ελπίζεις ακόμη στο αύριο.
Η ρουτίνα γίνεται ο σταθερός ρυθμός.

«Φάτα όλα», σου λένε συμβουλευτικώς·
μα δεν βλέπεις τον τελειωμό;
Ο χρόνος κονταίνει·
βρίσκεσαι πια προς το τέλος.

Όχι! Μέσα μου καίει κάποιο φως
που με κρατάει ζωντανό.

Αφού έζησα με τούτον τον ρυθμό,
γιατί να εναντιωθώ στο βέλος;
Γιατί να το ρίξω στη σπατάλη
και στην υλική κραιπάλη;
Να μπω της υπερκατανάλωσης στη ζάλη;

Θα ήταν ομολογία
πως λάθος δρόμο είχα πάρει·
της φρόνησης, της περισυλλογής,
του μέτρου και της λιτότητας
θα αρνιόμουν την αξία,
δείχνοντας σαθρή τη φιλοσοφία μου.

Το μαγαζί δεν κλείνει όσο αναπνέεις.
Τα ράφια μη διαλύσεις.
Όσο νέο πράγμα μπορείς να προσφέρεις,
μην τ’ αφήσεις αδειανά.

Τις αιώνιες αξίες
να προσφέρεις δωρεάν.

7/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org